Er is een nieuwe maand aangebroken, dus is het ook weer tijd voor een nieuwe ‘Foto van de Maand’. Normaal gesproken is het voor mij altijd even goed nadenken over welk kiekje ik zal gebruiken voor mijn weblog, maar dit keer was dat totaal niet nodig. Zoals ik eerder al vertelde, heeft de gemeente een leger schapen ingezet om het weiland naast ons huis eindelijk weer eens netjes gemaaid te krijgen. Aangezien mijn slaapkamerraam uitkijkt op dat grasveld, heb ik de afgelopen drie á vier weken de hele dag door uit zitten kijken op schapen. Zwarte schapen, witte schapen, bruine schapen, gevlekte schapen, min of meer mislukte schapen. Je kunt het zo gek niet verzinnen of ik heb het aan mijn raam voorbij zien sjouwen.
In eerste instantie was ik niet echt positief over mijn nieuwe buren. Ik moest heel erg wennen aan hun constante geblaat en het is meerdere keren gebeurd dat ik een schaapachtig “bàààh…!” aanhoorde voor een storing in de radio, een malfunctie in de computer of een brokje kalk in de verwarmingspijp. Nadat ik over die eerste geluidsverwarring heen was gekomen, kon ik het echter best goed vinden met de kudde wollige viervoeters. Ik durf zelfs wel te stellen dat ik ze de afgelopen week zowaar aardig begon te vinden en hun aanwezigheid warempel ging waarderen! Wie had dat ooit kunnen denken!! Tja, misschien is het ook wel om die reden geweest dat de schapenherder heeft besloten zijn vee met onmiddellijke ingang te verhuizen naar een ander weiland...
Van de bijna vijftig schapen die hier de afgelopen maand hebben gestaan, zijn er nu nog slechts zeven over. Vijf witte, één zwarte en één mislukte. Eigenlijk had dit zevental gisterenavond samen met de rest van hun kudde moeten vertrekken, maar de transportkar bleek net niet groot genoeg te zijn om alle dieren in één keer te kunnen vervoeren. Zodoende bleef dit kleine groepje schapen noodgedwongen nog een nachtje staan. Ik verwacht echter dat ze in de loop van de dag alsnog zullen worden opgehaald door hun eigenaar. Waar ze daarna heen worden gebracht, weet ik niet precies. Het maakt me eigenlijk ook niet zoveel uit. Welk weiland ook hun nieuwe thuis wordt, ik kan het vanuit mijn slaapkamerraam toch niet zien liggen. Nee, ik zit de komende weken hoe dan ook weer opgescheept met een saai, leeg grasveld langs mijn slaapkamerraam.
Kortom, tijd voor een kleine ode aan de ex-buurschaapjes. Bààààh!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten