Winnie de Poeh Poeh

Ik draai al zo lang mee in de autosportwereld, dat er daar weinig dingen meer te vinden zijn die mij nog kunnen verbazen. In de kunstschaatswereld ligt dat echter anders. Ik volg de sport al sinds de basisschool, toen Eurosport live verslag begon te doen van het EK en het WK met commentaar van de legendarische Joan Haanappel, maar helaas is het me de afgelopen 25 jaar niet altijd gelukt om mijn aandacht er volledig bij te houden.

De redenen daarvoor variëren. In de jaren negentig was er natuurlijk geen internet beschikbaar als informatiebron, maar zelfs toen de hele wereld online ging bleef het kunstschaatsen lang achter; ook vandaag de dag zijn écht informatieve nieuwssites schaars (als fan moet je het vooral hebben van podcasts) en er is pas vorige week (!) voor het eerst een officiële live stream beschikbaar gemaakt voor internationale wedstrijden – iets wat veel autosportseries al bijna tien jaar hebben. Vaak lag de oorzaak van het gebrek aan aandacht echter ook gewoon bij mij. Ik was druk met studeren, druk met ziek zijn – in de pre-tablet tijd was tv kijken in bed domweg geen optie en kom maar eens beneden bij de televisie wanneer je de trap niet af kunt lopen – en geregeld ook heel erg druk met autoraces.

Toch is mijn basiskennis van de sport niet slecht. Ik ken de hoofdregels, de belangrijkste kunstschaatsfiguren (dodenspiralen, eulers, twizzles, lasso lifts, etc.), kan de sprongen doorgaans goed uit elkaar houden en ik ken de standaardmores van een schaatswedstrijd. Zo ben ik bijvoorbeeld goed bekend met het gebruik dat fans, na afloop van een kür, knuffels en cadeautjes op het ijs gooien om hun waardering voor de schaatsers te laten blijken. Ook weet ik dat populaire schaatsers meer cadeautjes krijgen dan ‘gewone’ schaatsers; en ik weet ook dat de allerpopulairste schaatsers gepersonaliseerde cadeautjes krijgen. Een voorbeeld: van tweevoudig wereldkampioen Yuzuru Hanyu is bekend dat hij fan is van Winnie de Poeh. Na afloop van zijn dansprogramma’s ligt het ijs daarom standaard vol met Winnie-knuffels. In alle soorten en maten. Ter illustratie volgt nu wat beeld van hoe het ijs er gisteren uitzag, nadat ‘Yuzu’ in de Grand Prix van Canada zijn korte kür had geschaatst:

Toen ik deze beelden op de live stream zag, voelde ik mij volkomen kalm. Het aantal Winnies was enorm – en ik was zeker wel jaloers! – maar het was niets wat ik nog niet eerder had gezien. Niets vond ik verbazend. Althans, totdat de camera inzoomde op Yuzuru’s blije gezicht en mijn aandacht werd getrokken door een gele vlek in de achtergrond. Ik stond onmiddellijk paf. Nog nooit had ik zo’n enorme Poeh gezien. Ik zou niet weten waar ik er eentje kan kopen of hoe ik hem door de voordeur ga krijgen, maar mocht iemand hem ooit tegenkomen in de winkel dan houd ik mij aanbevolen.  

Dromen Worden Werkelijkheid

Vorige week waren de Europese kampioenschappen kunstschaatsen. Op zo’n groot internationaal toernooi gebeuren altijd opvallende dingen. Dat kan ook niet anders, wanneer je de beste schaatsers uit meer dan tien landen bij elkaar zet. Sterke competitie stuwt een mens naar de hoogste hoogten en zorgt er voor dat de kunstschaatsers  hun beste viervoudige sprongen laten zien, hun mooiste pirouettes en hun allerhoogste liften. Constant steken ze elkaar de kroon. Constant willen ze de beste zijn, om zo maar in die felbegeerde schijnwerpers te kunnen staan.

Opvallend genoeg was het kunstschaatspaar dat tijdens de EK het meest in de schijnwerpers stond verre van het beste. Sterker nog, het paar viel voornamelijk op door een lift die zo krakkemikkig en bibberend de lucht in ging dat de man op een haartje na de vrouw op haar gezicht liet vallen. Velen waren er vooraf al bang voor dat zoiets zou gaan gebeuren. De Nederlandse Eurosport presentator had het paar een paar weken eerder al tijdens een oefenwedstrijd gezien en had zelfs letterlijk voorspelt dat het juist bij die ene lift wel eens verkeerd zou kunnen gaan. 

Maar toch. Ondanks de knullige lift kreeg het paar na afloop van hun korte kür toch een staande ovatie van het publiek – én van de kritische commentator van Eurosport. Hoe zoiets kan? Ik heb me laten bijpraten en het blijkt om een klein fysiologisch wondertje te gaan.

De man in het kunstschaatspaar waarover ik het heb, heet Christopher Boyadji. Hij komt uit Frankrijk en is 26 jaar oud. Hoewel die leeftijd normaal gesproken niet direct als ‘oud’ wordt bestempeld, ben je er in kunstschaatsland al zo ongeveer bejaard mee. De nieuwe talenten zijn 15, de echt grote toppers zijn zo tussen de19-21 jaar en met 22 begint het definitieve verval in te zetten. Als je rond je 25e nog mee kunt/mag doen, dan mag je de schaatsgoden dankbaar zijn. Punt uit. Misschien is dat wel waarom Boyadji niet superkieskeurig was toen hij in 2015 op zoek ging naar een nieuwe schaatspartner.  In April 2016 vond hij haar eindelijk: Zoe Jones, van origine een Britse schaatser die geboren werd op 14 Januari 1980. Jawel. Reken het gerust even na. Zoe is inmiddels 37 jaar. Volgens de kunstschaatswereld mogen we haar bij de ‘dinosauriërs’ scharen.

Zoe begon al vroeg met kunstschaatsen en schopte het ver. Ze werd meerdere keren Brits kampioen in de dames solo-categorie. Ze reed Europese kampioenschappen, wereldkampioenschappen en deed het verdienstelijk op de internationale ranglijsten. Begin twintig stopte ze met professioneel schaatsen. Waarom? Ze werd te oud bevonden. Ze verliet daarom de sport, trouwde, kreeg drie kinderen uit twee zwangerschappen, ging scheiden, hertrouwde en werd tenslotte huisvrouw. Alleen helaas al wel vrij snel een buitengewoon verveelde huisvrouw. Drie jaar geleden ging ze daarom maar weer kunstschaatsen. Omdat het trainen vrij aardig ging, deed ze voor de lol mee aan het ISU kampioenschap voor de wat oudere “Adult Skaters”. Ze verpletterde de concurrentie compleet met torenhoge scores, waaronder een Adult Skater wereldrecord.

Daarom besloot ze opnieuw mee te doen het Britse kampioenschap voor dames solo-rijdsters. Ze won het al twee keer, in 2001 en 2002, maar desondanks lachte letterlijk het hele land haar uit toen ze haar deelname bekend maakte. Wie dacht zij dat ze was, om te denken dat ze met haar 35+ nog een kampioenschap voor jonge rijdsters kon winnen? Hoe arrogant! Welnu, Zoe kwam, zag en overwon. Heel kort, althans. Nadat Zoe was uitgeroepen tot nationaal kampioene kwam de jury ineens tot de conclusie dat er een fout had plaatsgevonden in de puntentelling. Na correctie daarvan werd Zoe gedegradeerd naar de tweede plek, 0.09 punt achter de nieuwe kampioene. 

Kort daarop besloot Zoe het roer om te gooien. Waarom zou ze de damestitel eigenlijk nog willen winnen? Het was haar toch al twee keer gelukt? Tijd dus voor iets nieuws. Zoe besloot te gaan paarrijden. Na een zoektocht van maanden ontmoette ze Boyadji die met haar het avontuur wel aandurfde. Inmiddels trainen ze bijna tien maanden samen en laten we het zo stellen: ze zijn er nog lang niet met z’n tweeën. Ze hebben nog niet genoeg sprongkracht, hun liften gaan regelmatig de mist in, soms met ongelukken tot gevolg, ze missen af en toe écht nog wat chemie en synchronisatie, en hun küren zien er niet altijd even geïnspireerd uit.

Je kunt je echter afvragen hoe belangrijk dat alles in hun geval is. Jones en Boyadji doen iets wat nooit iemand voor mogelijk heeft gehouden. Hun gemiddelde leeftijd is torenhoog vergeleken met de andere paren; en waar iedereen dacht dat ze zouden falen, boeken ze de ene na de andere overwinning. Ze hebben in de afgelopen tien maanden meer geleerd dan de meeste andere nieuwe paren kunnen. Ze hebben zich geplaatst voor de finale van het Europese kampioenschap. Ze hebben zich op eigen kracht geplaatst voor het wereldkampioenschap. En het beste van alles? Ze worden iedere maand weer een stukje beter. Wie weet wat ze in de toekomst nog voor elkaar kunnen boksen. Immers, daar waar Zoe Jones gaat lijken dromen waarheid te worden.

...De Andere Kant van de Medaille (2)

Hij ploft met een kop kruidenthee en een salade op de bank. Hij is net op tijd terug. Het startsignaal voor de warming-up heeft zojuist geklonken. Op het televisiescherm ziet hij hoe zes kunstschaatsers het ijs op gaan. Vijf van hen beginnen direct met het repeteren van hun sprongen. Ze doen wat axels, een paar lutzen en zelfs een enkele salchov. Alleen de zesde kunstschaatser komt niet verder dan wat langzame rondjes over het ijs. 

Hij is direct geboeid door de langzame schaatser. Hij kent hem goed. Zijn naam is Evgeni Plushenko, al noemen zijn fans hem ook wel ‘Zhenya’ of ‘de onbedreigde kunstschaatskoning van Rusland’. Die laatste bijnaam was altijd wat pijnlijk voor de andere Russische kunstschaatsers, maar klopte wel. Niemand kon Plushenko verslaan. Tot twee maanden geleden, althans. ‘Tijdens de Russische nationale kampioenschappen werd zijn zegereeks genadeloos doorbroken,’ memoreert de tv-commentator, ‘De titel ging toen op overtuigende wijze naar de 19-jarige Maxim Kovtun.’  

Hij glimlacht als hij zijn naam hoort vallen. De nationale kampioenschappen waren een hoogtepunt in zijn jonge carrière. Eindelijk ging alles eens zoals hij wilde en kon hij de schaatsbond laten zien dat hij, en niemand anders, de toekomst van het Russische kunstschaatsen is. In de dagen nadat hij zijn nationale titel had binnengehaald, ging iedereen (hijzelf incluis) er dan ook vanuit dat hij het startbewijs voor de Olympische Spelen zou krijgen. Maar de bond stelde het nemen van haar beslissing keer op keer uit. Ze had eigenlijk al een tijd geleden besloten volksheld Plushenko naar Sochi te sturen, maar door zijn toedoen kon dat ineens niet meer zonder pardon. 

Uiteindelijk draaide het uit op een strategisch spel. De bond liet hem weten dat hij, als hij naar de Spelen wilde, zijn topprestatie van de nationale kampioenschappen nog eens moest herhalen op het EK. De druk op zijn schouders werd enorm opgevoerd. En toen hij als gevolg daarvan in zijn missie faalde, voerde de bond dat plompverloren aan als reden om niet hem maar Plushenko naar Sochi te sturen. Ook al wist ze (net als de rest van de schaatswereld) dat Plushenko enorme rugproblemen had. Rugproblemen die het hem vaak onmogelijk maken één kür te schaatsen. Laat staan twee küren, die nodig zijn voor een volledige competitie. En laat stáán vier küren, die nodig zijn voor een compleet Olympisch programma. Over het algemeen werd daarom aangenomen dat Plushenko de twee küren van de landenwedstrijd zou rijden en zich daarna zou terugtrekken. 

Hij zet het geluid van de televisie wat harder. Als nationale kampioen was hij door de bond aangewezen als eerste reserve. Bij uitval van Plushenko zou hij dus de mannen-competitie mogen rijden. Wanhopig had hij zich aan dat lichtpuntje vastgeklampt. Al zijn laatste hoop had hij erop gevestigd… maar het mocht niet zo zijn. Hoewel het de afgelopen dagen steeds duidelijker werd dat Plushenko niet meer op zijn schaatsen kon staan, bleef het verlossende telefoontje uit. Pijn of niet, ‘Zhenya’ weigerde zich terug te trekken. 

En daarom zit hij nu hier, op de bank, met een kop kruidenthee en een salade, toe te kijken hoe de man die op basis van zijn palmares – maar tegen beter weten in – naar Sochi is gestuurd zich op het allerlaatste moment alsnog terugtrekt uit de wedstrijd. Hij voelt zijn hart breken. Wat Plushenko tijdens de landenwedstrijd heeft gepresteerd, had hij ook gekund. En hij had daarna nog wél de solo competitie kunnen rijden. Nu heeft Rusland niks. En is hij beroofd van de vervulling van zijn Olympische droom. Hij heeft niets eens ervaring kunnen opdoen voor 2018. Zwijgend neemt hij een slokje van zijn inmiddels koud geworden thee. 

De Ene Kant van de Medaille... (1)

Het startsignaal voor de warming-up klinkt. Zes kunstschaatsers gaan het ijs op. Vijf van hen beginnen direct met het repeteren van hun sprongen. Er worden wat axels gedaan, een paar lutzen en zelfs een enkele salchov. De zesde kunstschaatser schaatst ondertussen wat langzame rondjes over het ijs. Hij lijkt een beetje de weg kwijt te zijn. Doelloos beweegt hij zich over de baan. En telkens wanneer hij een bocht aansnijdt, grijpt hij naar zijn rug. Blijkbaar heeft hij pijn.

Hoeveel pijn hij heeft, blijkt pas enkele minuten later. De warming-up is voorbij en alle schaatsers verlaten het ijs. Behalve hij, want hij is als eerste aan de beurt om zijn korte kür te dansen. Hij is er echter niet klaar voor. Wanneer de omroeper hem aankondigt (‘First to skate, representing Russia: Evgeni Plushenko!’) hangt hij nog over de boarding van de ijsbaan, druk te praten met zijn coach. Het Russische publiek ziet de serieuze blik in zijn ogen en besluit zich daar niet door te laten ontmoedigen. Als één man beginnen ze hem toe te juichen en aan te moedigen.

Hij is hun nationale held. Tien keer heeft hij de nationale Russische titel gewonnen. Hij heeft zes Europese en drie wereldtitels binnen geharkt. En in 2002, 2006 en 2010 won hij respectievelijk zilver, goud en zilver op de Olympische Spelen. Geen enkele andere Russische kunstschaatser was ooit zo succesvol als hij. Sochi is voor hem alweer zijn vierde winterspelen. Er is niemand in het ruim dertig koppen tellende startveld die zijn bak ervaring kan evenaren. Mede daarom verwacht heel Rusland dat hij de Olympische titel opnieuw op zijn naam zal schrijven.

Maar zelfs een ervaren topschaatser kan niet draaien op het optimisme van zijn fans alleen. De laatste paar jaren verloopt zijn carrière niet volgens plan. Hij wordt achtervolgt door een steeds weer terugkerende rugblessure. In 2013 moest hij zich daardoor al terugtrekken uit het EK, de enige grote wedstrijd die hij dat seizoen kon rijden. Ook werd hij twee maanden geleden tijdens het Russische nationale kampioenschap, om precies dezelfde reden, om de oren gereden door een joch van amper negentien. En nu veroorzaakt zijn rug opnieuw problemen. Hij wist zich vorige week tijdens de landencompetitie nog nipt staande te houden. Maar het leveren van die prestatie kostte hem dusdanig veel kracht dat hij sindsdien amper nog heeft kunnen trainen. Zijn rug kon het gewoonweg niet meer aan. 

Hij kijkt zijn coach nog een laatste keer diep in de ogen. Dit is het beslissende moment. Het moment dat hij dagenlang voor zich uit heeft geschoven. Nog een laatste keer weegt hij zijn opties tegen elkaar af en knikt dan naar zijn coach. Met moeite draait hij zich om en strompelt hij, met een gezicht dat van pijn is vertrokken, naar de jurytafel. Nog voor hij daar is aangekomen zijn alle stemmen van het juichende publiek verstomt. Zwijgend kijkt men toe hoe hij een kort gesprek begint met de scheidsrechter. Iedereen in de ijshal weet hoe laat het is. Het is twaalf uur. En de klok heeft geslagen. Evgeni Plushenko meldt zich af voor de Spelen en daarmee is zijn carrière voorbij. Definitief. Op een manier die zelfs zijn grootste vijanden hem niet gunnen. Her en der barst een fan in tranen uit.

Austin On Ice

Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee waarom ik iedere winter weer met zoveel enthousiasme naar kunstschaatscompetities zit te kijken. Misschien probeer ik op die manier mijn voorliefde voor typische mannensporten als Formule 1 en DTM te compenseren. Misschien word ik onbewust aangetrokken door de overdaad aan roze kostuumpjes met glitters. Misschien is het wel een combinatie van beiden. Of gewoon een kortsluiting in mijn hersenen. Of misschien doet de reden er eigenlijk ook helemaal niet toe. Het belangrijkste is dat ik me er prima mee kan vermaken in de koude wintertijd – zelfs al kunnen sommige mensen dat maar moeilijk geloven.

Er bestaan over het kunstschaatsen namelijk veel vooroordelen die verblindend kunnen werken op niet-fans. Zo zou het uitsluitend een sport voor softies zijn, zouden de dansen niet veel voorstellen en zou er op het ijs maar “wat op en neer gehupst” worden. Dat het kunstschaatsen in werkelijkheid een moeilijke en fysiek zware sport met een hoog blessure risico is, wil men meestal niet horen. De anekdote over de alles-behalve-softe kunstrijder die bij het landen van een axel zijn voet brak maar desondanks zijn complete kür (inclusief sprongen!) volledig uit schaatste, is bij de critici eveneens vaak aan dovemansoren gericht. Geen wonder dus dat de sport haar tuttige, stijve, humorloze imago niet kwijt komt.

En dat terwijl het kunstschaatsen stiekem helemaal niet zo tuttig, stijf en humorloos is. Neem nu bijvoorbeeld het onderstaande filmpje van de korte kür die de (Russische) Zweed Alexander Majorov twee weken geleden danste tijdens de internationale competitie “Skate Canada”. De kür is volledig gezet op muziek uit de trilogie Austin Powers en bevat allerlei maffe danspasjes die zijn gebaseerd op de groovy bewegingen van het hoofdpersonage uit de films. Bovendien heeft Majorov er, om het geheel af te maken, ook nog eens een verschrikkelijke blouse en dito afzichtelijke broek bij aangetrokken. Nu staat het iedereen natuurlijk vrij om deze kür niet leuk te vinden, maar toen ik hem op tv voorbij zag komen, kwam ik in ieder geval niet meer bij van het lachen!

Wil je je lachspieren écht testen?

Kijk dan eens naar de kür van Evgeni Plushenko op “Sex Bomb”.

Zelfs de commentatoren blijven er zowat in.

Johnny W.

Een tijdje geleden riep ik op deze weblog al eens dat ik, mocht de gelegenheid zich voordoen, serieus zou overwegen om op dit online verhalen-prikbord een artikel te publiceren over Johnny Weir, een Amerikaanse kunstschaatser waarvan een goede vriendin van mij niet bepaald fan is. Aangezien deze ‘goede’ vriendin mij onlangs een uur voor Piet Snot achter Skype heeft laten zitten om vervolgens te SMS-en dat ze toch geen tijd voor me had en liever op date ging met een wokpan, lijkt mij dit hét uitgekiende moment voor een wraakactie. Want zo ben ik dan ook wel weer.

Speciaal voor mijn ex-goede vriendin presenteer ik hier daarom een filmpje van Johnny Weir. Ikzelf vind Johnny een getalenteerd schaatser en een zéér interessante persoonlijkheid, maar mijn hier-niet-bij-naam-te-noemen-voormalige-vriendin vindt Johnny overal het algemeen vooral een Jeanette. Wie wil weten wat dat betekent, raad ik bij deze aan om een Vlaams-Nederlands woordenboek ter hand te nemen. Of om gewoon het volgende filmpje te bekijken. De kans is groot dat je binnen enkele seconden begrijpt waarom veel mensen vermoeden dat Johnny wel eens een Jeanette zou kunnen zijn – al wil ik er bij deze wel even bij zeggen dat hij daar zelf principieel geen uitspraken over doet, omdat hij vindt (en gelijk heeft hij!) dat dat onbelangrijk is aangezien het niet definieert wie hij is als mens.

Momenteel heeft Johnny een jaartje sabbatical, wat een duur Amerikaans woord is voor een jaartje vrij. Aanvankelijk had hij zich voorgenomen om zich in 2010-2011 helemaal te gaan richten op zijn nevenactiviteiten (een autobiografie schrijven; werken aan het tweede seizoen van zijn reality show) en zijn hobby’s (kleding ontwerpen; zingen), maar al snel bleek dat hij het schaatsen simpelweg niet kon laten. Inmiddels schaatst Johnny daarom alweer volop mee tijdens particuliere gala-shows en heeft hij onlangs zelfs bevestigt komend seizoen weer mee te gaan doen aan wedstrijden!

Ik ben eerlijk gezegd nu al benieuwd naar de programma’s waar hij mee aan gaat komen zetten. Persoonlijk vind ik zijn dans op het thema van de stervende zwaan (waarvoor hij zich een zwanen-kostuum liet aanmeten met o.a. een rode zwanenbek-handschoen die hij ‘Camille’ noemde) nog steeds briljant! Maar ja, tot het zover is, zullen we het nog even moeten doen met zijn huidige werk, zoals de onderstaande kür op Bad Romance van Lady Gaga die hij momenteel in showgala’s schaatst.

Plakband Powerrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Afgelopen week werd het Europees kampioenschap kunstschaatsen verreden in het Zwitserse Bern. Eigenlijk had ik vanwege de grote spoed waarmee ik mijn bachelor-werkstuk moet schrijven helemaal geen tijd om naar dit evenement te kijken, maar toch heb ik zo goed en zo kwaad als het ging de hoogtepunten proberen mee te pikken. Nu het EK gisteravond officieel is afgesloten met een gala ter ere van de nieuwe kampioenen, leek het mij leuk om een blogje aan dit sportevenement te wijden. Maar ja, wat moet dan het hoofdonderwerp worden van die tekst? De prachtige korte kür van Kiira Korpi? De herrijzenis van Brian Joubert, die zijn verprutste korte dans goedmaakte met een briljante lange kür? Of toch maar het sprookje van Sarah Meier, die in haar allerlaatste professionele wedstrijd, nota bene in haar eigen land, haar eerste Europese titel binnensleepte?

Uiteindelijk is het geen van deze hoogtepunten geworden. Na lang wikken en wegen heb ik besloten wat woorden vuil te maken aan de bizarre korte kür van Javier Fernandez. Javier, of Javi, is een 19-jarige Spanjaard die flink aan de weg timmert in kunstschaatsland. Zo werd hij al vier keer landskampioen en eindigt hij op internationale wedstrijden steeds vaker in de top tien. Hij kan dus echt wel wat. Toch maakte hij in de aanloop naar het EK een kapitale blunder: hij schatte de houdbaarheid van zijn wedstrijdschaatsen verkeerd in en moest vervolgens vlak voor de start van de Europese Kampioenschappen concluderen dat deze ‘op’ waren. Versleten. Brandhout. Maar ja, toen was het al te laat: er was geen voldoende tijd meer om nieuwe schaatsen in te rijden en Javi had daarom geen andere keus dan het EK te rijden op zijn oude, krakkemikkige wedstrijdijzers.

Dat is een oeps-momentje, zullen we maar zeggen.

Ondanks dit slechte nieuws, liet Javi zich echter niet uit het veld slaan. Integendeel, hij heeft direct drastische maatregelen genomen om ervoor te zorgen dat zijn schaatsen het intensieve toernooi zouden overleven! Hij is per direct naar de lokale Gamma (ook Spanjaarden kunnen nu eenmaal niet zonder) gegaan om daar een enorme rol… *tromgeroffel*… komt ‘ie… PLAKBAND te kopen.

Toen ik hoorde dat Javi zijn schaatsen bij elkaar probeerde te houden met tape, was ik op z’n zachtst gezegd sceptisch. Plakband. Hoe wanhopig moet je zijn om je te beroepen op een flinterdun laagje plakkend plastic?! Zoiets werkt toch nooit?! Maar… gek genoeg werkte het wel. Althans, het grootste gedeelte van de tijd. Javi overleefde met zijn aan elkaar getapete ijzers de trainingen en de warming-ups, maar moest vlak voor het einde van zijn eerste dans, de korte kür, concluderen dat zijn briljante noodoplossing het had laten afweten. Het plakband was geknapt. Hierdoor veranderde Javi van een gracieuze kunstschaatser in een ongeleid projectiel dat wieberewapskie over het ijs vloog. Voor het oog van de wereld kwam hij daardoor ook nog eens twee keer op vrij onbenullige wijze ten val.

Dat zijn oeps-momentjes nummer twee en drie, wat mij betreft.

Gelukkig is het na deze gênante korte kür nog wel goed gekomen onze plakband-held. Tijdens zijn lange dans heeft Javi zo ontzettend veel tape om zijn schaatsen gedraaid dat het onmogelijk nog kon breken en is hij alsnog naar een mooie 9e plaats gedanst. Mocht je desondanks toch nog medelijden met hem hebben, denk dan maar zo: Javi heeft in ieder geval minder pech gehad dan Joshua Farris, die afgelopen week meedeed aan de Amerikaanse Nationale Kampioenschappen kunstschaatsen. Farris brak tijdens zijn korte kür spontaan zijn enkel en moest onmiddellijk naar het ziekenhuis om de boel te laten spalken. Of daar ook plakband bij gebruikt is, is trouwens niet bekend gemaakt.