“Goedemorgen, mevrouw.”
“Goedemorgen, Nina. Wat ben je vroeg vandaag! De les begint pas over een kwartier.”
“Ik dacht dat ik me verslapen had en toen heb ik heel hard gefietst, maar toen bleek dat ik gewoon niet goed op de klok had gekeken.”
“Nou, kom dan maar snel in het lokaal zitten om uit te rusten.”
Ik draai de deur van mijn lokaal van het slot, trek de klink naar beneden, duw tegen de deur en… niks. De deur beweegt geen millimeter. Ik draai het slot dicht en vervolgens opnieuw open om er zeker van te zijn dat het daar niet aan ligt, maar de deur blijft gesloten. Ik duw er wat harder tegen aan. Weer gebeurt er niets.
“Hé mevrouw, er staan tafels voor de deur.”
Nina wijst op het 15 centimeter-brede verticale raampje dat over bijna de gehele lengte van de deur loopt. Aan de andere kant van het glas zijn twee leerlingtafeltjes zichtbaar. Normaal gesproken staan die tafeltjes zo opgesteld dat er tussen de voorkant van het schrijfblad en de zijkant van de deurpost nog twee handbreedtes aan ruimte over is. Deze ochtend staan de tafeltjes echter pontificaal midden voor de deur geparkeerd.
Ineens heb ik een flashback naar Arthur Conan Doyle, de Britse schrijver die wereldberoemd is geworden met zijn verhalen over de briljante detective Sherlock Holmes. Een van de dingen waar Doyle vooral geliefd om was, was zijn vaardigheid om zeer complexe locked room mysteries te schrijven. Een locked room mystery is een verhaal waarbij er in een afgesloten kamer, die van buitenaf niet zomaar geopend kan worden, een lijk wordt aangetroffen. Vervolgens is het aan een detective om uit te zoeken hoe de moordenaar zijn gruwelijke daad heeft kunnen plegen en vervolgens ongezien de ruimte heeft kunnen verlaten zonder daarbij de deur te gebruiken.
Sherlock Holmes kan zulke mysteries altijd oplossen, soms zelfs binnen enkele minuten. Mij is die helderheid van geest helaas niet gegeven. Hoe langer ik naar mijn lokaaldeur kijk, hoe meer verward ik raak. Immers, hoe is het mogelijk dat er twee tafels – nota bene met aangeschoven stoelen – kaarsrecht tegen de deur aan staan, zonder dat er ook maar één millimeter scheidingsruimte tussen het hout van de deur en het schrijfblad zit, terwijl het lokaal maar één uitgang heeft; en die is overduidelijk niet gebruikt door de stiekeme tafelverschuivers, want met die tafeltjes er voor kan de deur onmogelijk nog open en dicht! Ook de ramen in het lokaal zijn gewoon gesloten. De daders kunnen dus evenmin op die manier zijn ontsnapt. Al lijkt het me sowieso niet waarschijnlijk dat dat gebeurt is, want het lokaal bevindt zich op de tweede verdieping en je moet als leerling wel heel veel toewijding hebben voor je grap wil je bereid zijn om langs de regengoot zes meter naar beneden te klimmen.
“Hoe komen we nu binnen, mevrouw?”
Ik was zo diep in gedachten verzonken dat ik Nina helemaal vergeten was.
“Laten we met z’n tweeën maar gewoon heel hard duwen. Ben je klaar? Drie, twee, één…”
Vijf minuten later zit ik aan mijn bureau en hangt Nina in een stoel bij de verwarming. Hoewel het onopgeloste mysterie van de verschoven tafels nog aan me knaagt, ben ik ergens toch ook wel tevreden over mijn presteren. Ik ben dan misschien geen detective Sherlock Holmes die alle antwoorden paraat heeft, maar vandaag heb ik me wel bewezen als een succesvolle Dokter Watson, de trouwe assistent van Holmes die altijd opdraait voor het regelen van de meer praktische zaken. Ik heb de deur toch maar mooi open gekregen. En mijn les kan ook gewoon op tijd beginnen. Hoezee.
“Goedemorgen, Nina. Wat ben je vroeg vandaag! De les begint pas over een kwartier.”
“Ik dacht dat ik me verslapen had en toen heb ik heel hard gefietst, maar toen bleek dat ik gewoon niet goed op de klok had gekeken.”
“Nou, kom dan maar snel in het lokaal zitten om uit te rusten.”
Ik draai de deur van mijn lokaal van het slot, trek de klink naar beneden, duw tegen de deur en… niks. De deur beweegt geen millimeter. Ik draai het slot dicht en vervolgens opnieuw open om er zeker van te zijn dat het daar niet aan ligt, maar de deur blijft gesloten. Ik duw er wat harder tegen aan. Weer gebeurt er niets.
“Hé mevrouw, er staan tafels voor de deur.”
Nina wijst op het 15 centimeter-brede verticale raampje dat over bijna de gehele lengte van de deur loopt. Aan de andere kant van het glas zijn twee leerlingtafeltjes zichtbaar. Normaal gesproken staan die tafeltjes zo opgesteld dat er tussen de voorkant van het schrijfblad en de zijkant van de deurpost nog twee handbreedtes aan ruimte over is. Deze ochtend staan de tafeltjes echter pontificaal midden voor de deur geparkeerd.
Ineens heb ik een flashback naar Arthur Conan Doyle, de Britse schrijver die wereldberoemd is geworden met zijn verhalen over de briljante detective Sherlock Holmes. Een van de dingen waar Doyle vooral geliefd om was, was zijn vaardigheid om zeer complexe locked room mysteries te schrijven. Een locked room mystery is een verhaal waarbij er in een afgesloten kamer, die van buitenaf niet zomaar geopend kan worden, een lijk wordt aangetroffen. Vervolgens is het aan een detective om uit te zoeken hoe de moordenaar zijn gruwelijke daad heeft kunnen plegen en vervolgens ongezien de ruimte heeft kunnen verlaten zonder daarbij de deur te gebruiken.
Sherlock Holmes kan zulke mysteries altijd oplossen, soms zelfs binnen enkele minuten. Mij is die helderheid van geest helaas niet gegeven. Hoe langer ik naar mijn lokaaldeur kijk, hoe meer verward ik raak. Immers, hoe is het mogelijk dat er twee tafels – nota bene met aangeschoven stoelen – kaarsrecht tegen de deur aan staan, zonder dat er ook maar één millimeter scheidingsruimte tussen het hout van de deur en het schrijfblad zit, terwijl het lokaal maar één uitgang heeft; en die is overduidelijk niet gebruikt door de stiekeme tafelverschuivers, want met die tafeltjes er voor kan de deur onmogelijk nog open en dicht! Ook de ramen in het lokaal zijn gewoon gesloten. De daders kunnen dus evenmin op die manier zijn ontsnapt. Al lijkt het me sowieso niet waarschijnlijk dat dat gebeurt is, want het lokaal bevindt zich op de tweede verdieping en je moet als leerling wel heel veel toewijding hebben voor je grap wil je bereid zijn om langs de regengoot zes meter naar beneden te klimmen.
“Hoe komen we nu binnen, mevrouw?”
Ik was zo diep in gedachten verzonken dat ik Nina helemaal vergeten was.
“Laten we met z’n tweeën maar gewoon heel hard duwen. Ben je klaar? Drie, twee, één…”
Vijf minuten later zit ik aan mijn bureau en hangt Nina in een stoel bij de verwarming. Hoewel het onopgeloste mysterie van de verschoven tafels nog aan me knaagt, ben ik ergens toch ook wel tevreden over mijn presteren. Ik ben dan misschien geen detective Sherlock Holmes die alle antwoorden paraat heeft, maar vandaag heb ik me wel bewezen als een succesvolle Dokter Watson, de trouwe assistent van Holmes die altijd opdraait voor het regelen van de meer praktische zaken. Ik heb de deur toch maar mooi open gekregen. En mijn les kan ook gewoon op tijd beginnen. Hoezee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten