Vandaag zag ik in zo’n typisch zondag middag praatprogramma een mevrouw op de televisie die zich zorgen maakte om de ontwikkeling van onze jeugd. Kinderen speelden niet meer buiten, riep ze uit. Ze zaten uitsluitend nog achter de computer en werden bij iedere stap die ze gedurende een dag zetten vergezeld door een mobiele telefoon of iPad. Hierdoor raakten ze verstoken van interpersoonlijk contact en, erger nog, leerden ze ook nooit kennis te maken met de oud-Nederlandse gewoonten die eeuwenlang van generatie op generatie waren doorgegeven, zoals bijvoorbeeld het alom bekende poezie-album, zo’n boekje dat vooral meisjes vroeger werd toegestoken met de opdracht de hele familie te vragen er een versje in te schrijven.
Om er voor te zorgen dat de kinderen van nu, in een tijd dat klassieke tradities in grote getalen het raam uit vliegen, in ieder geval nog met het poezie-album in aanraking kunnen komen, had de vrouw een eigen app ontwikkeld. Wanneer de ouder die app downloadde op een tablet of mobieltje, kon hij of zij voor alle kinderen uit het gezin een digitaal poezie-album aanmaken. Vervolgens konden de kinderen met de desbetreffende telefoon of tablet de hele familie af gaan om hen te vragen iets in hun album te typen - of te plakken, want in de app zat een set gratis stickers ingebouwd. Op die manier, zei de vrouw, zouden de kinderen eindelijk weer eens gestimuleerd worden om aan interpersoonlijk contact te doen. En daarnaast zou dus ook de poezie-traditie behouden blijven voor de toekomst.
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het idee van deze vrouw lang zo slecht nog niet en ik wil haar absoluut niet afkraken. Toch vrees ik dat ik haar teleur moet stellen. Traditie-reddende app of niet, één bepaald deel van het poezie-album zal in de komende jaren onherroepelijk verloren gaan. In een digitaal poezie-album is namelijk geen plaats meer voor het meest gebruikte poezie-gedichtje ooit: “tip tap top mijn pen is op”. Op een iDevice schrijf je immers niet met inkt. Het beste wat we nog van dat rijmpje kunnen maken is, denk ik, “stik stak steeg de batterij van mijn digipen is leeg”. Maar dan heb je het ook echt wel gehad.
Om er voor te zorgen dat de kinderen van nu, in een tijd dat klassieke tradities in grote getalen het raam uit vliegen, in ieder geval nog met het poezie-album in aanraking kunnen komen, had de vrouw een eigen app ontwikkeld. Wanneer de ouder die app downloadde op een tablet of mobieltje, kon hij of zij voor alle kinderen uit het gezin een digitaal poezie-album aanmaken. Vervolgens konden de kinderen met de desbetreffende telefoon of tablet de hele familie af gaan om hen te vragen iets in hun album te typen - of te plakken, want in de app zat een set gratis stickers ingebouwd. Op die manier, zei de vrouw, zouden de kinderen eindelijk weer eens gestimuleerd worden om aan interpersoonlijk contact te doen. En daarnaast zou dus ook de poezie-traditie behouden blijven voor de toekomst.
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het idee van deze vrouw lang zo slecht nog niet en ik wil haar absoluut niet afkraken. Toch vrees ik dat ik haar teleur moet stellen. Traditie-reddende app of niet, één bepaald deel van het poezie-album zal in de komende jaren onherroepelijk verloren gaan. In een digitaal poezie-album is namelijk geen plaats meer voor het meest gebruikte poezie-gedichtje ooit: “tip tap top mijn pen is op”. Op een iDevice schrijf je immers niet met inkt. Het beste wat we nog van dat rijmpje kunnen maken is, denk ik, “stik stak steeg de batterij van mijn digipen is leeg”. Maar dan heb je het ook echt wel gehad.
Haha bij het opruimen van mijn kamer laatst kwam ik ook mijn oude poezie-album (incl. tip tap top mijn pen is op) nog tegen... nostalgie!
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderen