Het begon twee weken geleden met een klein rood vlekje op mijn borstbeen. Het zal zo’n 1,5 centimeter in doorsnee zijn geweest. Ik had het met aan- en omkleden wel zien zitten, maar wat moet je met zo’n vlekje? Ik weet nog dat ik dacht ‘Hey! Een vlekje!’, maar dat was het wel. Het zag er zo onschuldig uit (‘Misschien een zweetplekje? Of een schaafwondje?’) dat ik er verder geen seconde meer bij stil gestaan heb. Het genas vast wel weer vanzelf.
Inmiddels weet ik dat het niet zomaar een vlekje was. Het was een herald patch. Voor wie die Engelse woorden niet kent: een ‘patch’ is een vlekje en een ‘herald’ is een Middeleeuwse nieuwsbode. Zo’n herald werd, vlak voor een veldslag begon, door de koning vooruit gestuurd naar de poorten van de stad die op het punt stond belegerd te worden, zodat hij kon mededelen waarom de veldslag ging plaatsvinden of wanneer de veldslag precies zou beginnen. Nadat hij koning’s bericht had overgebracht trok de nieuwsbode zich terug achter de eigen gevechtslinies en wachtte vervolgens het verloop van de strijd af.
De herald patch doet feitelijk hetzelfde. Zodra hij verschijnt, geeft hij een duidelijke boodschap af: ‘Het gaat beginnen.’ Daarna wacht hij rustig in de schaduwen af tot ‘het’ ook daadwerkelijk begint. ‘Het’ is in dit geval de huidziekte pityriasis rosea. Vraag me niet hoe je daar aan komt, want de exacte oorzaak ervan is onbekend; al vermoeden medici dat een bacterie of virus er aan ten grondslag ligt. Ik kan je echter wel vertellen wat pityriasis rosea doet.
Na het verschijnen van de herald patch ligt de ziekte nog zeven dagen verdekt opgesteld in de bosjes. Op een onverwacht moment laat zij vervolgens haar volledige leger tevoorschijn springen en begint de veldslag. De koortsbanieren worden geheven, soms tot wel 40 graden hoog. De bestorming van je lijf zorgt voor een verhoogde hartslag en een platgetrapte luchtpijp. Het zand dat opspat onder de voeten van de soldaten blijft als slijm muurvast in je slokdarm steken. Het lawaai van op elkaar botsende wapens zorgt voor hoofd- en oorpijn. Als reactie hierop haalt je maag in paniek haar ophaalbrug op en weigert nog enig vorm van konvooi toe te laten, zelfs het paracetamol-transport wordt rechtsomkeert gestuurd.
Pas na dagen strijd waarin je eigenlijk niet goed begrijpt wat er nu precies aan de hand is, laat het leger haar ware gezicht zien. Links en rechts werpen de soldaten hun camouflagemantels af en onthullen de scharlaken rode tunieken daaronder. Binnen drie uur staat je hele huid van onder tot boven vol met scharlaken vlekjes. Alleen je handpalmen en voetzolen blijven gespaard. Na dit machtsvertoon trekt het leger zich gelukkig met mondjesmaat terug en keert langzaam aan de rust weder. Er valt een stilte over het slagveld, waardoor het hoofd zich ontspant en de maag haar ophaalbrug weer neerlaat. Het enige dat uiteindelijk nog doet herinneren aan de strijd zijn de scharlaken vlekjes. Die blijven achter, soms nog enkele weken lang, als een in een boom gekraste boodschap: Pityriasis Rosea was here. Alsof je dat zomaar zou kunnen vergeten.
Inmiddels weet ik dat het niet zomaar een vlekje was. Het was een herald patch. Voor wie die Engelse woorden niet kent: een ‘patch’ is een vlekje en een ‘herald’ is een Middeleeuwse nieuwsbode. Zo’n herald werd, vlak voor een veldslag begon, door de koning vooruit gestuurd naar de poorten van de stad die op het punt stond belegerd te worden, zodat hij kon mededelen waarom de veldslag ging plaatsvinden of wanneer de veldslag precies zou beginnen. Nadat hij koning’s bericht had overgebracht trok de nieuwsbode zich terug achter de eigen gevechtslinies en wachtte vervolgens het verloop van de strijd af.
De herald patch doet feitelijk hetzelfde. Zodra hij verschijnt, geeft hij een duidelijke boodschap af: ‘Het gaat beginnen.’ Daarna wacht hij rustig in de schaduwen af tot ‘het’ ook daadwerkelijk begint. ‘Het’ is in dit geval de huidziekte pityriasis rosea. Vraag me niet hoe je daar aan komt, want de exacte oorzaak ervan is onbekend; al vermoeden medici dat een bacterie of virus er aan ten grondslag ligt. Ik kan je echter wel vertellen wat pityriasis rosea doet.
Na het verschijnen van de herald patch ligt de ziekte nog zeven dagen verdekt opgesteld in de bosjes. Op een onverwacht moment laat zij vervolgens haar volledige leger tevoorschijn springen en begint de veldslag. De koortsbanieren worden geheven, soms tot wel 40 graden hoog. De bestorming van je lijf zorgt voor een verhoogde hartslag en een platgetrapte luchtpijp. Het zand dat opspat onder de voeten van de soldaten blijft als slijm muurvast in je slokdarm steken. Het lawaai van op elkaar botsende wapens zorgt voor hoofd- en oorpijn. Als reactie hierop haalt je maag in paniek haar ophaalbrug op en weigert nog enig vorm van konvooi toe te laten, zelfs het paracetamol-transport wordt rechtsomkeert gestuurd.
Pas na dagen strijd waarin je eigenlijk niet goed begrijpt wat er nu precies aan de hand is, laat het leger haar ware gezicht zien. Links en rechts werpen de soldaten hun camouflagemantels af en onthullen de scharlaken rode tunieken daaronder. Binnen drie uur staat je hele huid van onder tot boven vol met scharlaken vlekjes. Alleen je handpalmen en voetzolen blijven gespaard. Na dit machtsvertoon trekt het leger zich gelukkig met mondjesmaat terug en keert langzaam aan de rust weder. Er valt een stilte over het slagveld, waardoor het hoofd zich ontspant en de maag haar ophaalbrug weer neerlaat. Het enige dat uiteindelijk nog doet herinneren aan de strijd zijn de scharlaken vlekjes. Die blijven achter, soms nog enkele weken lang, als een in een boom gekraste boodschap: Pityriasis Rosea was here. Alsof je dat zomaar zou kunnen vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten