Een van mijn favoriete komedie schrijver, de Brit John Finnemore, zei ooit eens in een interview: “I hate writing. But I love having written. That’s why I keep doing it.” Vrij vertaald in het Nederlands betekent dit zo ongeveer dat John een bloedhekel heeft aan schrijven, maar het wel geweldig vindt om geschreven te hebben. Ik herken mijzelf enorm in die opmerking.
Schrijven an sich is namelijk helemaal niet zo’n leuk proces. Allereerst moet je de moeite doen om naar je computer te lopen, dat ding aan te zetten en Word te starten (of Pages, als je een Mac hebt). Daarna moet je plaatsnemen op je stoel en daar gedurende lange tijd blijven zitten, op z’n minst lang genoeg om een volledige tekst te produceren, van begin tot eind met structuur en een zinnige inhoud. Soms lukt dat vrij vlot, maar er zijn ook dagen dat je geen letter op papier kunt krijgen. De redenen daarvoor lopen uit een: stress, moe, geen inspiratie, hoofdpijn... Het eindresultaat blijft echter altijd hetzelfde. Je ergert je ziek, aan zowel jezelf als je tekst, vind jezelf een enorme loser omdat je blijkbaar helemaal niks kunt en je zou de computer het allerliefst dwars door de ruit heen naar buiten gooien.
Maar toch.
Als je volhoudt komt op den duur dat magische moment waarop je ineens een levensecht tekstje hebt geproduceerd. Zo eentje met een openingszin en een slotzin, precies vier alinea’s, een boodschap, een paar kekke woordgrapjes en zowaar een goede clue. Zodra dat moment komt is ineens alle frustratie, ergernis, zelfhaat en twijfel op slag verdwenen. Ineens is er alleen nog maar trots. Jij hebt dit geschreven. Eerst was er niets en vanuit dat niets heb jij dit helemaal zelf gecreëerd. Dat is iets om trots op te zijn. Zeker wanneer je vervolgens ook nog iets met die tekst kunt doen, zoals het stukje plaatsen in een schoolkrant, bedrijfstijdschrift of in mijn geval gewoon op een blog. Daarmee is de cirkel van het schrijven definitief rond, want een tekst is immers bedoeld om gelezen te worden.
Het is soms alleen een beetje jammer dat de cirkel van het schrijfproces zich voor iedere tekst weer opnieuw herhaald, wat betekent dat de euforie over de ene afgemaakte tekst soms kei hard verzandt in een enorm gevoel van frustratie over je gebrek aan talent om de eerstvolgende, nieuwe tekst tot een acceptabel geheel te vormen. Gelukkig weegt voor mij de voldoening altijd op tegen de ergernis. Ik zie mijzelf dus voorlopig nog lang niet stoppen met schrijven! Ik kan alleen niet garanderen dat de computer niet op een dag een keer écht het raam uitvliegt…
Schrijven an sich is namelijk helemaal niet zo’n leuk proces. Allereerst moet je de moeite doen om naar je computer te lopen, dat ding aan te zetten en Word te starten (of Pages, als je een Mac hebt). Daarna moet je plaatsnemen op je stoel en daar gedurende lange tijd blijven zitten, op z’n minst lang genoeg om een volledige tekst te produceren, van begin tot eind met structuur en een zinnige inhoud. Soms lukt dat vrij vlot, maar er zijn ook dagen dat je geen letter op papier kunt krijgen. De redenen daarvoor lopen uit een: stress, moe, geen inspiratie, hoofdpijn... Het eindresultaat blijft echter altijd hetzelfde. Je ergert je ziek, aan zowel jezelf als je tekst, vind jezelf een enorme loser omdat je blijkbaar helemaal niks kunt en je zou de computer het allerliefst dwars door de ruit heen naar buiten gooien.
Maar toch.
Als je volhoudt komt op den duur dat magische moment waarop je ineens een levensecht tekstje hebt geproduceerd. Zo eentje met een openingszin en een slotzin, precies vier alinea’s, een boodschap, een paar kekke woordgrapjes en zowaar een goede clue. Zodra dat moment komt is ineens alle frustratie, ergernis, zelfhaat en twijfel op slag verdwenen. Ineens is er alleen nog maar trots. Jij hebt dit geschreven. Eerst was er niets en vanuit dat niets heb jij dit helemaal zelf gecreëerd. Dat is iets om trots op te zijn. Zeker wanneer je vervolgens ook nog iets met die tekst kunt doen, zoals het stukje plaatsen in een schoolkrant, bedrijfstijdschrift of in mijn geval gewoon op een blog. Daarmee is de cirkel van het schrijven definitief rond, want een tekst is immers bedoeld om gelezen te worden.
Het is soms alleen een beetje jammer dat de cirkel van het schrijfproces zich voor iedere tekst weer opnieuw herhaald, wat betekent dat de euforie over de ene afgemaakte tekst soms kei hard verzandt in een enorm gevoel van frustratie over je gebrek aan talent om de eerstvolgende, nieuwe tekst tot een acceptabel geheel te vormen. Gelukkig weegt voor mij de voldoening altijd op tegen de ergernis. Ik zie mijzelf dus voorlopig nog lang niet stoppen met schrijven! Ik kan alleen niet garanderen dat de computer niet op een dag een keer écht het raam uitvliegt…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten