Na een knie operatie maak je een heleboel dingen mee. Van de meeste van die dingen word ik helaas niet echt vrolijk. De oplettende lezer heeft dat wellicht opgemerkt, aangezien mijn ergernissen over mijn totale onkunde om normaal te lopen, zitten, liggen, slapen en bewegen de inhoud van de blogreeks “Na een Knie Operatie...” enigszins hebben gekleurd. Ja, ’gekleurd’ vind ik hier wel een mooi woord. Laten we het vooral daarop houden. ‘Gekleurd.’
Het idee voor de serie korte blogjes werd vlak na mijn operatie uit nood geboren. Typen valt namelijk niet mee als je verplicht in een toch al onhandige houding op bed stil moet blijven liggen, dus hoe korter mijn teksten waren, hoe fijner mijn rug het vond. In een poging om de zeurderige inhoud echter niet al te veel op daadwerkelijk gezeur te laten lijken (wat het stiekem natuurlijk wel gewoon was), heb ik mijn best gedaan om aan iedere tekst een satirisch laagje toe te voegen. Maar of de reeks daardoor ook echt als satire is overgekomen, durf ik niet te zeggen. Wel kan ik zeggen dat het schrijven ervan enorm opluchtte!
Om die reden had ik eigenlijk nog wel een weekje door willen gaan met “Na een Knie Operatie...”. Ik heb nog altijd heel veel last van mijn knie, dus onderwerpen om over te klagen schrijven zijn er te over. De bijwerkingen van de pijnstillers, de algehele stijfheid waarmee je wakker wordt omdat je 's nachts niet kunt bewegen, de fysiologische onmogelijkheid om jezelf te douchen en het feit dat je onherroepelijk de hele dag door tegen vragen aanloopt waarop je het antwoord niet weet: Hoort het zo pijn te doen? Oefen ik niet te weinig? Oefen ik niet te veel? Zit die hechting zo wel goed? Waarom geeft mijn drukverband licht in het donker? Allemaal uitstekende onderwerpen voor een blogje.
Maar desondanks heb ik toch besloten om het na zeven delen voor gezien te houden. Ten eerste, omdat er een moment komt dat klagen niet meer leuk is, zelfs niet meer voor mij, en dat moment wil ik voor zijn. Ten tweede, omdat ik inmiddels weer lang genoeg aan een bureau kan zitten om langere blogs te typen en ik dus weer andere onderwerpen kan bespreken. En ten derde, omdat het ook wel eens gezegd mag worden dat je na een knie operatie ook leuke dingen meemaakt.
De belangrijkste daarvan is ongetwijfeld dat je ineens het predicaat ’Zielig’ opgeplakt krijgt. En daarmee bedoel ik niet wat-ben-jij-een-dikke-loser-Zielig, maar ach-ben-jij-geopereerd?-guts-wat-erg!-hier-heb-je-een-cadeautje-Zielig. Bij deze wil ik dan ook alle mensen bedanken die mij de afgelopen tijd kaarten, chocola, pepernoten, bloemen (zie foto), gedomesticeerd fruit (zie foto), e-cards en e-mails hebben gestuurd of gebracht. Ik waardeer het allemaal enorm! Dankzij al jullie lieve gebaren werden de afgelopen twee weken voor mij een stuk minder vervelend!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten