Foto van de Maand: Oktober 2010



Sommige foto’s zeggen meer dan duizend woorden, maar ik vrees dat het bovenstaande kiekje van nature niet zo welbespraakt is. De tekst en uitleg zullen dus wel weer van mij moeten komen, haha. Laat ik daarom maar bij het begin van dit verhaal beginnen. Op deze foto zijn twee glazen schalen te zien die tot aan de rand toe gevuld zijn met twee van de lekkerste nagerechten die er binnen onze landsgrenzen te vinden zijn: de voorste bak bevat een combinatie-dessert samengesteld uit lagen vanille vla, chocolade pudding, kersen en verse slagroom, terwijl de achterste schaal bol staat van middels een geheim recept klaargemaakte perzikpudding met echte stukjes perzik. Allebei de nagerechten op de foto zijn met de hand bereid, maar (maak je vooral geen zorgen!) niet door mij.

Persoonlijk ben ik namelijk geen keukenprinses. Een ei bakken kan ik wel en een pannetje melk aan de kook brengen is ook nog niet zo’n probleem, maar bij het omdraaien van een pannenkoek beginnen de eerste problemen hun kop vaak al op te steken. Dat ik zo’n onhandige kok ben, is best een tikkeltje vreemd, want ik kom uit een familie die vol zit met culinaire talenten. Maar ja, hoeveel getalenteerde koks je ook bij elkaar zet, er is er echter altijd eentje bij die nét iets beter is dan de rest. Mijn familia culinaria is wat dat betreft geen uitzondering op de regel: er is maar één kokkerellende koningin onder de Michiels-Van Der Puttentjes en dat is mijn oma.

Ze mag dan 81 jaar oud zijn, maar dat is aan haar gerechten absoluut niet af te zien. Of te proeven. Oma kan namelijk alles (en dan bedoel ik ook echt ALLES) maken, van warm tot koud, van soep tot hoofdgerecht, van traditioneel tot exotisch, van vlees tot vis, van groente tot fruit, van pasta tot...eh…het tegenovergestelde van ‘pasta’, al heb ik momenteel even geen idee wat dat zou kunnen zijn. Afijn, het punt is inmiddels wel gemaakt: je kunt het zo gek niet verzinnen of mijn oma kan het maken. Haar grote specialiteit is echter het bereiden van nagerechten. Haar desserts zijn zelfs zó lekker dat ze er niet alleen haar bijnaam ‘toetjesoma’ aan te danken heeft, maar dat de mensen letterlijk van heinde en verre toestromen om er eens van te mogen proeven.

Een goed voorbeeld hiervan is mijn goede vriendin Gerda. Eigenlijk woont ze in het Noorden van het land en alles bij elkaar moet ze ruim drie uur reizen om bij mijn oma op de stoep te kunnen staan. Toch heeft ze die reis gisteren gemaakt, alleen maar omdat mijn oma haar had beloofd dat ze een toetje zou krijgen wanneer ze haar bachelor-diploma had behaald. Nou, en ik durf wel te stellen dat mijn oma haar woord heeft gehouden! Ze heeft speciaal voor baccalaureus Ger (en ook een beetje voor mij, want als enige kleindochter had ik de mazzel dat ik een vorkje mee mocht prikken) een drie-gangen-maaltijd bereid. Het diner begon met groentesoep gemaakt van verse bouillon, gevolgd door een hoofdgang met meerdere soorten aardappelen, vlees, groente én het speciale Belgische gerecht steppegras. Het feestmaal werd vervolgens afgesloten met de twee overheerlijke schalen pudding die op de foto hierboven staan.

Er valt met geen woord te beschrijven hoe ontzettend lekker die toetjes waren, maar wellicht kun je je er een beetje een voorstelling van maken wanneer je weet dat ik tegen mijn gewoonte in twee keer heb opgeschept…en Gerda maar liefst zes (!) keer. En dat allemaal terwijl we eigenlijk al een volledige maaltijd achter de kiezen hadden.

Ik kan dan ook maar één ding zeggen: lang leve toetjesoma en haar toetjes!